علّامه طبرسى (ره) از ابن عيّاش به سند خود از ابو هاشم جعفرى نقل می کند كه گفت:

«در مدينه بودم، عصر خلافت واثق (نهمين خليفه عبّاسى) بود. سپاه او به فرماندهى يكى از سرلشكران ترك، براى سركوبى شورشيان اعراب، به مدينه وارد شده بودند. روزى امام هادى عليه السّلام به اطرافيان فرمود: «برويم تا از نزديك، لشكركشى اين مرد ترك را ببينيم، با هم رفتيم و در كنار عبور لشكر ايستاديم.مردى از تركان در نزد ما عبور می كرد. امام هادى عليه السّلام با او به زبان تركى، صحبت كرد.آن مرد ترك، از اسبش پياده شد و سم مركب امام هادى عليه السّلام را بوسيد.

من آن مرد ترك را سوگند دادم و به او گفتم: «اين مرد (امام) به تو چه گفت؟» [كه اين گونه شيفته او شدى؟].

مرد ترك گفت: آيا اين آقا، پيامبر است؟

گفتم: نه.

گفت: او مرا به نامى صدا زد كه در كودكى در شهرهاى ترك، مرا با آن نام می خواندند، و تا اين ساعت هيچ‏كس از آن اطّلاع نداشت».